İzmir’in göbeğinde, binlerce gencin koluna altın bilezik takan, umudun adı olmuş Meslek Fabrikası’nda bugünlerde garip bir “tiyatro” sahneleniyor. Ama bu ne bir sanat etkinliği ne de bir restorasyon projesi… Bu, hukukun arkasından dolanarak halkın malına “çökme” operasyonunun ta kendisidir.

Gelin, bu skandalın perde arkasındaki o inanılmaz detaylara birlikte bakalım. Çünkü ortada ne hukuki bir zemin var ne de mantıklı bir açıklama.

129 Yıl Önce Kapanan Bir Vakıf Nasıl “Mülk” Sahibi Olur?

Hukuk dediğimiz mekanizma, yaşayan organizmalar ve tüzel kişilikler üzerine kuruludur. Ancak İzmir’de karşımıza çıkan tablo tam bir doğaüstü olay! Tapu kayıtlarına göre bina, Bayezid Baba Vakfı’na devrediliyor. Peki, kim bu vakıf? Söyleyelim: 1893 yılında kapatılmış, kapısına kilit vurulmuş, ne bir yöneticisi ne de tek bir faaliyeti kalmış bir “hayalet”.

Tam 129 yıl önce tarihin tozlu sayfalarına karışmış bir yapı, nasıl oluyor da 2026 yılında İzmir halkının malını devralabiliyor? Vakıflar Genel Müdürlüğü, “Ben bu vakfı temsil ediyorum” kılıfıyla ortaya çıkıp, aslında var olmayan bir tüzel kişiliği paravan yaparak İzmir’in emeğine el koyuyor. Bunun adı hukukta “temsiliyet” değil, siyasette “fırsatçılıktır”.

Viraneye Sırt Dön, Hazır Binaya Kon!

Vakıflar Genel Müdürlüğü’nün tek derdi gerçekten “vakıf mallarını korumak” mı? Eğer öyleyse, İzmir’in her köşesinde dökülen, tinercilerin ve farelerin istilasına uğramış, yıkılmak üzere olan onlarca gerçek vakıf binasına neden bakmıyorlar? Örneğin, kaderine terk edilen Elektrik Fabrikası neden yıllardır bir virane olarak bekliyor?

Cevap çok basit ve bir o kadar can yakıcı: Onlar viraneyi ayağa kaldırmakla uğraşmak istemiyorlar; onlar İzmir Büyükşehir Belediyesi’nin milyonlarca lira harcayarak pırlanta gibi işlediği, tıkır tıkır çalışan hazır bir mekanizmaya konmak istiyorlar.

2007’de Parasını Ödedik, 2026’da Gasp Ediliyoruz!

Hafızamızı tazeleyelim: Bu tarihi bina 2007 yılında, dönemin Belediye Başkanı Aziz Kocaoğlu tarafından tam 1 milyon 600 bin TL ödenerek, her türlü yasal süreç tamamlanarak belediye mülkiyetine katılmıştı. O zamanlar burası bir enkazdı, kimsenin yüzüne bakmadığı bir taş yığınıydı.

Belediye personeli 10 yıl boyunca gece gündüz çalıştı, halkın vergileriyle bu binayı restore etti ve içine işsizliğe çare olacak dev bir eğitim üssü kurdu. Ne zaman ki bina değerlendi, ne zaman ki İzmir’in parlayan yıldızı oldu; işte o an Ankara’nın “el koyma” iştahı kabardı.

Çökmek mi, Hizmet mi?

Belediye Başkanı Cemil Tugay’ın dediği gibi: “Çöküyorsunuz, gasp ediyorsunuz!” Bu sadece bir bina meselesi değildir. Bu, İzmir halkının helal parasıyla, alın teriyle yarattığı bir değere, uydurma bir vakıf ismi üzerinden siyasi operasyon çekme meselesidir. 1926 yılında bizzat Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün imzasıyla İzmir’e emanet edilen bu yapının kapısına polis barikatı kurmak, sadece belediyeye değil, İzmir’in iradesine ve tarihine saygısızlıktır.

Sonuç Olarak…

Hukukçular uyarıyor: Aktif olmayan bir vakıf üzerinden mülkiyet devri yapılamaz. Bu bir hukuk faciasıdır. Eğer bu “hayalet vakıf” formülü tutarsa, yarın Türkiye’nin herhangi bir yerinde, halkın emeğiyle yükselen her türlü tesisin bir sabah ansızın elimizden alınmayacağının garantisi nedir?

Meslek Fabrikası İzmir’indir, İzmirli kalacaktır. Halkın malına “hayaletler” üzerinden çökmeye çalışanlar, tarih önünde sadece o barikatlarla değil, vicdanlardaki o büyük ayıpla hatırlanacaktır.

İzmirli bu gaspa sessiz kalmaz, kalmamalıdır!